Uyandırmak İçin Seni

uyandırmak için seniayışığı sonatından geceyi çaldımıssız bir şehre gittim hiç gitmediğinsessizliğe bilmediğin şiirler fısıldadım

rüzgârların dindiği kıyılardaöykünü dinledim ıslak kumlardandeniz uyuyordu ayak ucundaaramızda tüy gibi uçarken zaman

aralık perdelerden yüzüne düşenayın tenha seslerini okşadımaçıklarda yitmiş bir yelkenlideneğilip sulara gölgeni öptüm

kimsesiz çocukların ince parmaklarıyladokundum düşlerinin kırılmış aynasınaeski resimlerin soluk çizgilerindenellerini seyrettim mağaralarda

uyandırmak için senibütün geçmişini yeniden yazdımbir gül iliştirip yalnızlığınaunuttum ne varsa unutmadığın

uçucu bir kokuyla sardım yalnızlığınıbir dağ gecesi gibi ürperdi teninsoluğundan soluğuma uzananuzun bir yol diledim

uyandırmak için senialnına solgun düşen saçlarını seyrettimsonsuzluğu çağırdım avuçlarındankayan bir yıldız gibi ölürken kalbim