Uyandırmak İçin Seni

uyandırmak için seniayışığı sonatından geceyi çaldımıssız bir şehre gittim hiç gitmediğinsessizliğe bilmediğin şiirler fısıldadımrüzgârların dindiği kıyılardaöykünü dinledim ıslak kumlardandeniz uyuyordu ayak ucundaaramızda tüy gibi uçarken zamanaralık perdelerden yüzüne düşenayın tenha seslerini okşadımaçıklarda yitmiş bir yelkenlideneğilip sulara gölgeni öptümkimsesiz çocukların ince parmaklarıyladokundum düşlerinin kırılmış aynasınaeski resimlerin soluk çizgilerindenellerini seyrettim mağaralardauyandırmak için senibütün geçmişini yeniden yazdımbir gül iliştirip yalnızlığınaunuttum ne varsa unutmadığınuçucu bir kokuyla sardım yalnızlığınıbir dağ gecesi gibi ürperdi teninsoluğundan soluğuma uzananuzun bir yol diledimuyandırmak için senialnına solgun düşen saçlarını seyrettimsonsuzluğu çağırdım avuçlarındankayan bir yıldız gibi ölürken kalbim