Elveda

-I-gidersenasırlık bir ağaca yaslanmış gövdemkökünden sarsılacakvar gücümle bağıracağımgünleri yanıtlayan ormandahiçbir şey kalmayacakkendi sesimden başka

madenciler uzun lambalarını yakarakgururla ineceklerorayadünyanın bir saat gibi döndüğüdağların derinlerine

her şey karanlığa düşmeden önceışık sönmedenkapanmadan gökyüzünün kilidisadece büyücü ve ölümgörecek beni

-II-

gidersenrenkleri öp son defasesleri okşasuyun üstündeki değirmene yürüzaman indirirken perdeleriniataların ve tanrıların yasakladığıhuzurbeklesin orda beni

uçan bir gölgedir otutsaklık ateş ve hürlükten yapılmışmavi gücün kaynağıkırılmaz çemberin sınırlarındahançerin soluğuyla dirilenkara bir kartal olur

dinginliğin acılı anasıdır ogeçmişin geleceğin anların ve yaşamın

-III-güneş alçaldığında biraz durdüşlerini anımsadüşlerine adadığın hayatıiçinde rüzgârın soluğunu duyve düşlerin bilediği kılıcını al

sunmak içinsunmak için kanınlabir avuç toz kemik ve ışıklayananavutmayan bağışlamayanölümün muhteşem güzelliğine

sunmak için yer altı prensinebüyücünün elindeki ışığızaman yakar uzun lambalarınıkaranlığın okunu sapladığı ormanda

-IV-

bekleşimdi ateş sönecekyasaların kutsal dansı bitecekkaynayan suların, kanın ve buzuntoprağın ve aşkın kardeşi olanöfkenitrompetlerle gelip gömecek yağmur

dünyanın kristal dehlizlerindene öç, ne acıne uçuşan yapraklarne sessizlik…

hiçbir şey kalmayacakhiçbir şeykendi sesimden başkavar gücümle bağıracağımELVEDA… ELVEDA…