Dilek

hiçbir şey avutmuyor beni artıkbüyüyen çocukları izliyorumuçuşarak çiçek ölüleriylebu sessiz acılar bizim tohumlarımızçığlıklı günlerin bağbozumundagüz dökümü yemişler tadacaklaro bildik rüzgarla yarışacaklarışık ve ses olacak gölgeleriotlarla bulutlar arasındataşlar çağıracak onları maviyamaçlara gizli patikalaraderinleri kazacak uçurum adımlarıköpükten bir yankıyla buluşacaklaruçuşarak çiçek ölüleriyleyağmurun adını yeniden koyacaklarses ve ışık olacak yüreklerikaranlık, tenha yollar boyuncasessizlik diliyorum kendim için sessizlikacının ve tükenişin meyvesi olsuneski yazlardan kalan bir avuç toprakgibi koksun yağmurun köklerindehiçbir şey avutmuyor beni artıkbüyüyen çocukları izliyorum yalın düşlerleacılarla büyüyen çocukları sessizce