Dilek

hiçbir şey avutmuyor beni artıkbüyüyen çocukları izliyorumuçuşarak çiçek ölüleriyle

bu sessiz acılar bizim tohumlarımızçığlıklı günlerin bağbozumundagüz dökümü yemişler tadacaklaro bildik rüzgarla yarışacaklarışık ve ses olacak gölgeleriotlarla bulutlar arasında

taşlar çağıracak onları maviyamaçlara gizli patikalaraderinleri kazacak uçurum adımlarıköpükten bir yankıyla buluşacaklar

uçuşarak çiçek ölüleriyleyağmurun adını yeniden koyacaklarses ve ışık olacak yüreklerikaranlık, tenha yollar boyunca

sessizlik diliyorum kendim için sessizlikacının ve tükenişin meyvesi olsuneski yazlardan kalan bir avuç toprakgibi koksun yağmurun köklerinde

hiçbir şey avutmuyor beni artıkbüyüyen çocukları izliyorum yalın düşlerleacılarla büyüyen çocukları sessizce