Çöp Bidonları

çıkıp çıkıp geliyorlar zamansızsöndürülmüş mum alevleriyleyenilginin görünmez çalgıcılarıkimi yaşarken ölmüşkimi ölümde yaşayan

bilenmiş kılıcını çekiyorlar yağmurunçoğaltarak kara büyüler gibianılardan silinmiş anıları

yaşamamaktan yorgunutangaç ellerinde örtük kapılarşaşıp kalıyorum, ben miydim pervasızakılsız, çılgını yarım yamalakaslına benzeyen bensizçingeneler yağmur topluyor çöp bidonlarından

ve nasıl bir çiğdem kokusu ellerinde

çıkıp geliyorlar, unuttuğummasallardan, yangınlardan, çiçek tarlalarındankaranlığın acı çayırlarındanyüreğimi üşüterek ısıtanyanlışlardan, doğrulardansevgilerden, nefretlerdenzihnimin silikon kristallerindenkar günlerindengüneşli sevinçlerden

donmuş bir rüzgâr yatağındayımsuskunluk kadar ölüöfkenin kanı gibi dipdiriiçim acıyor, ah, acıyor içimnereden açmalıyım kendimi şimdikederli müziğine yanık meşe kokularınınnereden kapatmalıyımhiç bilmiyorum

zamanın büküldüğü andantanrının hiç bilmediği bir günahtaniç çekişlerinden, derin bir ahtangünlerin yıkık kulelerindençıkıp çıkıp geliyorlar

ve nasıl bir çiğdem kokusu ellerinde...