Aynı Evde İki Yalnız

sen ve bensesimizde uçurum şarkılarıellerimiz iki kuğu boynu yere eğilmişiki yana düşüyoruz sessizceyolda kalmış arabanınkırılmış tekerleği dönüyor beynimizdepişmanlığın günle bitiştiği yerdeyizyeniden yeniden bakışıyor gökle yersilinen iki yüzün unutkan suretindene senin hevesin var ne benim gücümyeni bir şarkıya, yeni bir aldanışınprovasınayol çağırıyor, gidemiyoruzsözcükler kayalardan kopan çakıllar gibiufalanıyorsözcük kırıklarıyla hayatı süslüyoruzçadırı sele gitmiş göçebeler gibiyizson hayvanlarıyız “gitme, kal” ormanınıngözlerinde çamurlu yaşlar birikenyalınayak rüzgarı kovalıyoruzsen ve bendalında eğreti güz yapraklarıaramızda uçurum rengi bıkkınlıkvarız zannederek yok oluyoruz