Armağan

-I-ölümsüzlük yalan, diyordu zamandinle bak, içindeki o lacivert uçurumderin bir kuyunun hüzünlü şarkısıylaçağırıyor seni hiç usanmadanama sen ölüm yokmuş gibi sevve dinle sevincin şarkılarınıhayat ağacının yapraklarındançünkü yapraklar da uçuşur bir günsensiz de eser rüzgâr çıplak ağaçlardaan kısadır ve aşk bir armağandır sana-II-duyuyordum, dinlemeyen ruhumdukalbim yalnız bir savaşçının korkularıylauçurum kadar derin bir hayat arıyordu ve gerçek, melankolik bir anın aynasındasöndürdü kalbin ışıklarınısimsiyah labirentte meşalesini yakanzamansız bir tanrı gibi belirdi zamanölüm, dedi tendeki sureti içindeki aynanınalnında gezdirirken yalnızlık ellerinian lacivert bir yalandır kendi zehrine tapanacımadan emzirir zehriyle düşlerinisordum ona, gerçek hangi yüzün senin?dedi; ben gerçeğim, senden başka yüzüm yokölüm sensin ve ölüm tek sevgilimdir benim-III-kristal bir fanusa kapattım çığlığımısunmak için sonsuz tapınağın ilahlarınahep birlikte girdik anın lacivert kapısındanben, yıkılmış düşlerim ve aşk ve yalansunak taşında sessizce bekleyen zamanmerhamatle baktı uzun uzun yüzümededi; acelen ne, şimdi gerçeksin, bu anölüm ülkesinden senin için çaldığımve sana verdiğim tek armağanunutma düşlerini, kalbindeki gerçeğiçünkü yalan olacaksın birazdan