Armağan

-I-ölümsüzlük yalan, diyordu zamandinle bak, içindeki o lacivert uçurumderin bir kuyunun hüzünlü şarkısıylaçağırıyor seni hiç usanmadan

ama sen ölüm yokmuş gibi sevve dinle sevincin şarkılarınıhayat ağacının yapraklarından

çünkü yapraklar da uçuşur bir günsensiz de eser rüzgâr çıplak ağaçlarda

an kısadır ve aşk bir armağandır sana

-II-duyuyordum, dinlemeyen ruhumdukalbim yalnız bir savaşçının korkularıylauçurum kadar derin bir hayat arıyordu

ve gerçek, melankolik bir anın aynasındasöndürdü kalbin ışıklarınısimsiyah labirentte meşalesini yakanzamansız bir tanrı gibi belirdi zaman

ölüm, dedi tendeki sureti içindeki aynanınalnında gezdirirken yalnızlık ellerinian lacivert bir yalandır kendi zehrine tapanacımadan emzirir zehriyle düşlerini

sordum ona, gerçek hangi yüzün senin?dedi; ben gerçeğim, senden başka yüzüm yokölüm sensin ve ölüm tek sevgilimdir benim

-III-kristal bir fanusa kapattım çığlığımısunmak için sonsuz tapınağın ilahlarınahep birlikte girdik anın lacivert kapısındanben, yıkılmış düşlerim ve aşk ve yalan

sunak taşında sessizce bekleyen zamanmerhamatle baktı uzun uzun yüzümededi; acelen ne, şimdi gerçeksin, bu anölüm ülkesinden senin için çaldığımve sana verdiğim tek armağan

unutma düşlerini, kalbindeki gerçeğiçünkü yalan olacaksın birazdan