Yorgun İnsan
Tarlalarda birkaç ağırbaşlı köylüyollanıyor evine doğru suskunca.Uzanmışız yan yana: Irmakla ben,uyuyor incecik otlar yüreğimin altında.
Sessiz büyük bir dinginliği yuvarlıyor ırmak,çiy kesiliyor dertlerle yükler, içimdeki;ne erkek, ne çocuk, ne Macar, ne kardeş,burda uzanmış yatan yalnızca yorgun biri.
Bir iç rahatlığı dağıtıyor akşam,ben bir dilimim bu sıcacık ekmekten,gök de dinleniyor şimdi, durgun Maroş ırmağınave alnıma yıldızlar konarken.
Çeviri: Kemal Özer – Edit Tasnadi