Flora

Şimdi iki milyarlar zincirlemek için beniBenden bir çoban köpeği yapmak niçin kendilerineFakat iyilik, şefkat ve nicelik duygularıGöç ettiler onların dünyasından Güney'e.Artık ışık içinde göremiyorum bu dünyayıGöremiyorum, deney tüpüne bakan bir doktor rahatlığıylaDiz çöküyorum, haykırıyorum yenilgimiSevgilim, bir an önce gelmezsen yardımımaKöylü nasıl toprağa muhtaçsaYağmura, güneşe nasıl muhtaçsa, muhtacım sanaBitki nasıl ışığa muhtaçsaVe klorofile, fışkırmak için topraktan,Muhtacım sana, çalışan kalabalık nasıl işe, ekmeğe,Özgürlüğe muhtaçsaVe nasıl avuntuya muhtaçlarsa kuşatıldıklarındaÇünkü gelecek doğmadı daha acılarından.Bir köye nasıl okul, elektrikSu, taştan evler gerekliyseÇocuk nasıl gereksenirse oyuncaklaraIsıtan bir sevgiye;İşçi için bilincinVe gözüpekliğin anlamı neyseYoksul için onurun;Ve bulanık çocuklarına bu toplumunBir hayat çizgisi nasıl gerekliyseVe nasıl gerekliyse hepimizeAkıl, uyanıklık, yol gösteren bir ışıkFlora! Yüreğimde yerin işte öyle.