Tatyos'un Kahrı

son yolcunun adı attila ilhan’dımiyoptu kısa boylu bir adamdıdostu yoktu yalnızlığı vardıyazı makinasıyla binmiştibizimle konuşmaktan çekinmiştigözlerini görseniz korkardınızpolis’ten kaçıyordu derdinizbir cinayet işlemişti derdinizhalbuki kendinden kaçıyordu

tatyosyan’la arkadaş oldugüvertede birlikte gördükhırsızlama durduk dinledikermeni sicim gibi ağlıyordukarısı marsilya’da kalmıştıçocuğu karısında kalmıştıanası istanbul’da bekliyordupalermo feneri parlıyordu

tatyos’u iki polis getirdilermarsilya’daydık kıştı kıyamettirıhtıma kelepçeli getirdilermistral zehir kusuyordudeniz bildiğiniz felakettibölük pürçük akşam oluyordutatyos’u göz hapsine koydularkatiyen cigara içiyordu

“dövülmüş süt gibi yorgunumgeceleyin kapımı çalsalaröyle telaş telaş uyanıyorumiflahımı kesti fransızlartaşların üstünde yattımkarımla konuşturmadılarüç günde bütün ihtiyarladımüç gün dua ettim küfrettimbeni süreceklerdi biliyordum”

tatyos’un camları kırılmıştıvapur ecel teri döküyordugizli gizli şimşek çakıyorduhaham levi dua ediyordutatyos’un kahrını anlamıştıallah da anlasın istiyorduallah tatyos’u görmüyorduellerini kana bulamıştı

tatyos’un üç cigarası oldaikisi mutlaka bizimdiiki göz gibi birbirimize yakındıkaynı kahırla bakıyordukaynı sancıyı çekiyordukbindiğimiz bu gemi batsaçırpına çırpına boğulsakallah bilir ki sevinirdikyalnız çocuklardan utanırdıkmadem ki ölmemiz lazımdı

“aşkale’de kel bir dağ vardınefesimi keserdi tıkanırdımbeni varlık vergisi yıktıüç sefer askerlik ettimgözüme kargalar konardıelimde değildi ne yapayımmarsilya uzakta duruyordumacera beni çekiyorduistanbul’u sevmiyordumalıp başımı gidecektim”

attila ilhan bir şiir yazacaktıherifin yüreği delinmiştiiçi taun gibi uğulduyordutatyos’un kahrını yazacaktısırılsıklam utanacaktıktatyos mutlaka mesut olmalıydıömründe bir dakika olmalıydıo dakika mesut olmalıydıbunun çaresine bakmalıydıkyoksa yüzümüz olmazdıdoğru dürüst ölemezdikölüler bizi ayıplardı