Mızıkacı Çocuk

Boynuna o yeşil fuları sarma çocukGece trenlerine binme kaybolursun,Sokaklarda mızıka çalma çocuk, vurulursun.Korkusu kalmış içimizde terkedilmiş çocukların,Yitik yüzlü fotoğraflar duruyor siyah-beyaz.Kırık bir vazo masanın ortasında,Yıkık dökük odada,Susuz ve çiçeksiz..Tasını tarağını toplayıp gidiyor gökyüzü tepemiz…den,Korkusunu bırakıyor içimize,Karanlığını.Yalnızlık gibi bir şey düşüveriyor yüreğimizden,Korkusu kalıyor içimizde,Susuzluğu..Ne vakit kalırsa insan korkusuyla bir başınaVe yalnızlığı çığ gibi büyüyorsa,Sabahları erken kalkmalı daima,Traş olmalı,Saçını sakalını taramalıVe en güzel giysilerle çıkmalı sokağaKi gün doğmuyorsa bir dahaVe inancın kefesi bundan yanaysaVe artık ölümse korkunun soğuk adı,Düşüvermişse yüreğimize,Yapacak bir şey kalmamıştır,Mutluluk adına..