Issızlığın Çığlığı

cam ipliğinden sıkı dokunmuşturkristal vitrindeki bu loş kadınsoğuk tenhalığında kaşları alnınınince bir hayretle sanki donmuşturyansımaları sokağa vurmuşturkafasındaki müstehcen dazlaklığınsedef boşluğunda aralık ağzınınsevişmelere çağrısı korkunçtur

taşralı bir 'köpek' buna tutulmuştursimsiyah bir ünlem önünde camlarınher gece jiletle kazıyamadığınkaç kere kaçırmayı filan kurmuşturçünkü kadınlar gözünü korkutmuşturkraliçesi budur yalnızlığınürettiği nilüfer iç bataklığınıncansız olmasından neler ummuştur

ıssızlık çığlığını şehirde unutmuştur