Duvar

- bu şiir ikinci dünya savaşı içindekahredilen bütün dünya duvarlarıiçin yazılmıştır.-

ben bir duvarım hiç güneş görmedimsen hiç güneş görmemiş bir başka duvaryüzümüz benek benek tahta kurusundanve sinemiz baştan başa ak üstünde karalar- kelepçeden kahroldu kahroldu bileklerim- sıyrılıp çıktım artık ölüm korkusundan- dilim dilim sırtımdaki yaralarben demirbaşım sığır siniriyle dayak yedimbiz de duvarız dinliyen duyan düşünen duvarlarbizim kucağımız terkedilmiş bir yatak gibi kirli soğukve bizim kucağımızda kasırgalı insanlar

yüzündeki deniz parlaklığıyla durur hatıramızdao çocuk yumruklu dev o dev yumruklu çocuko zaman mayıs'tı yağmurlar başımızdabir cumartesi akşamı girdi kapımızdangözlerinde kıpkızıl diken diken öfkesiadeta birden bire aydınlandı zindanonu böyle görünce nasıl da korkmuştuksapından fırlamış bir balta gibi çehresive omuzlarında delikanlı gölgesi

o zaman mayıs'tı yağmurlar başımızdao sırt üstü yatağında yatardısımsıcak gözleri şimdi bile aklımdadırbir sana bakardı bir bana bakardıdışarda tabiat mevsimin en çıngıraklı ayındadırtoprak ana bütün zincirlerinden çözülmüşsabahlar akşam üstleri manolya gibi parlaktarlaların yüzü gülmüşişte her akşam geçtiği denize çıkan sokakah işte annesi annesi sevgilisiişte biz dinliyen duyan düşünen duvarlarişte o çocuk yumruklu dev o dev yumruklu çocuk

dışarda tabiat mevsimin en çıngıraklı ayındadırbizim kucağımız terkedilmiş bir yatak gibi kirli soğuko bir kaç defa kartal gibi gitti kartal gibi döndüçığlıklarını değil kırbaç sesini duydukbiz duvarız neyleyim gözlerimiz ağlamayı bilmezonu bir gece sabaha karşı büsbütün götürdülerkendi gitti ismi kaldı yadigâr bağrımızdao zaman mayıs'tı yağmurlar başımızda

ya biz idam duvarıyız karşımızda çok insan öldürdüleronlar hep döküldü biz hep ayakta kaldıktemelimiz kanla beslendi ama nedense uzamadıköyle bakmayın bu yaralar şerefli yara değilgetirirler vururlar biz öyle dururuzyağmurlar gözyaşı bulutlar mendilelimizden ne geldi de yapmadıkah öyle bakmayın utanırız kahroluruz

onlar hep döküldü biz hep ayakta kaldıkbir mayıs sabahı toprak rezil gök rezilyıldızlar küfür gibi yüzümüze tükürür gibişafak sancılarıyla iki büklümdü ufukve simsiyah çamur gibi bir manga ortasındasiyaset meydanına geldi dev yumruklu çocukbulutlar eğilip alnının terini sildilerve mermiler birdenbire ölümü getirdiler

o düştü biz yine ayakta kaldıkhalbuki ne kadar yorgunuzöyle bakmayın bu yaralar şerefli yaralar değilah öyle bakmayın utanırız kahroluruz