Şiirin Rengi

I.

De bana, şiirin rengi nedir?-Neyse umudun, sevincin, sevdanın...Yaşamın rengidir yani şiir:Pembenin, beyazın, karanın...

Yine de bir rengi olmalı her ozanınSaydamlaştırmak için acıları.Onlar ki yaşamın kalabalık ormanındaYapayalnız renk avcıları.

II.

Özgürlüğün bahçesinde örneğin,Duru bir gök mavisidir Dağlarca,Selam getirir "Sıvaslı Karınca"dan"Vietnam Savaşımız"a.

III.

En çok kime yakışırDağların ferman dinlemez rengi?Kimdir can veren ezgilere,Türkülere döken sabrı ve direnci?

Civan yüreklerde bengisu,Zeybekler'le, Semahlar'la Ruhi Su...

IV.

"İçi Sevda Dolu Yolculuk"tur Külebi,Düşle gerçek arası.Acılı yurdumdur boydan boyaŞiirinin coğrafyası.

Umuttur, erinçtirAnadolu bozkırında"Yeşeren Otlar" gibi.

Öfkesi sabun köpüğü,Sitemi bereketli,Tadı buruk caneriği.

V.

Boy boylamış, soy soylamışGül Baba'm, Ceyhun Baba'mErdemin, bilgeliğin, halk gönlünün dengidir o,Der ki Balım Kız, Canım Oğul:-Her daim "Bağımsızlık Gülü"nün rengidir o!

VI.

Cam kırığı duyarlıklar beslesin bizi,Yitik düşler, gizli sevdalar.Belki yarım tümcelerdir yaşamın özeti-Belki de arasözler, kesmeler, ayraçlar-Nasıl tekdüze sığlıklar olurdu /Olmasa gizemli iç çekişler,İncelikli ayrıntılar.

Bilinmez haki midir, nefti midir, toprak rengi mi,Behçet Necatigil: "Kapalı Çarşı"nın kapalı kutusu.Yine de "Evler"in rengine yakındır,Eskil bahçelerin körebe oyuncusu.

VII.

Mırıldanır kurşuni bir sızıyı kutsal kitabından,"Bakışsız Bir Kedi Kara"Ya da "Ortodoksluklar".Hangi renktedir "Kınar Hanımın Denizleri",Karartılmış puslu dualar,Örtülü karaduygululuklar?

Bıyıkaltı bir firavun,Katedral ve buhurdanGelsin tutanakçılar, işte başlıyor törenKeşiş mi, büyücü mü, yalvaç mı Ece Ayhan,Yoksa bir levanten mi"Babadan doğma / oğlankızoğlan"?

İmge, simge, soyut moyutDerken doludizgin ipin ucu,Tersyüz ederek sözcükleriBöyle "güzeligeliş"Nereye ey yedinal yolcu?

Hangi ayinden apardın bu sesi,Sen ortodoksu musun şiirin,"Gizli Yahudi"si mi?

VIII.

Sessiz bir çığlık mıydı uzaklarda,"Eller Ekmeğe Doğru" ve "İncir Ağacı"?Küskün gitti dünyaya İlhan Demiraslan,Sol ciğeri üzerinde hep o sancı.

Sığındığı ebruli kıyılarda,"Acının Uçları"nda yaşadı.Ve öldü "Trabzon'da Son Argonot",Ölümün rengi oldu adı.

IX.

Kan kırmızı bir yürektir Hasan Hüseyin,Emek güllerinin açtığı yerde.Proleteriydi şiirimizin,Acıyı bal eyledi yine de.

Kimi zaman sövgüydüKimi zaman öfke,Eylül'dü,Ve sözün bittiği gündü,Ölmeye yattıDüşlerin "Kızılkuğu"su.

X.

"Bir Mendil Gökyüzü"dür Metin Demirtaş,Acının ve umudun damıtılmış renginde,Babaları götürülmüş çocuklar kanatır onu,"Hançer ve Lirik"tir taşıdığı yüreğinde.

XI.

"Lacivert Ozan"dır Yaşar Miraç,Gurbetleri yorgan gibi sırtında taşır,Yedi iklim yakamozlu sularda,Sevdalı sazıyla sürgün dolaşır.

Martılar konar tellerine,Kemençesi karasevdalı,Uyy delifişek türkücü,"Trabzonlu Delikanlı"!

XII.

Döşüyor ha bire zifiri uçurumlarTozpembe Akdeniz duyarlığından"Alacakaranlıktaki Ülke"deUmarsız bir karabasan.

Külhani bir yalnızlıkta eriyor, görüyorlar(Ona artık Ahmet Erhan diyorlar) .

XIII.

Kuşatma günlerinden geriye,İçimizde "Saklı Kalan" ne varsa,Dökmüş türkülere Ahmet Telli,Hüznün ve isyanın rengi nasılsa.

XIV.

Senin rengin hüzünden öte bir şey,Ey eksikli yanımızın kanayan ozanı,Ey kendi kendinin sürgünü Metin Altıok,Hep "Yerleşik Yabancı" kaldın bu dünyada,Yalnızlığın rengini çoğaltarak.

XV.

Ne kızıl, ne turuncu, ne sarı,Bütün renklerin rengiNâzım'ın şiir hevengi.Derlenmiş bin çiçekli bahçeden,Halkların barış çelengi.

Ne varsa insandan yanaAydınlık ve diri,Gelecek günler gibi güneşliNâzım Hikmet'in şiiri.

XVI.

Sestir, tattır, kokudur yaDaha çok renktir şiirYaşamın peykesinde.Şiirin gökkuşağıOzanın heybesinde.