Ataol Behramoğlu

Bir Yolculuktu

Bir yolculuktu bu ve yolun sonundaUlaşmak istediğim kendimdiYalnızlığımın parmak izleriniBırakarak geçtiğim yollaraİçimde gitmek mi kalmak mı duygusuTenin seslenirken tenimeVe çekerken beni derinliklerineGözlerinin yeşil uçurumu

Yürürdüm aşarak bütün engelleriGökyüzü çıldırtan maviliğiniVe yaz hüzünler biriktirirken

Yürüdüm ölümsüz, büyük bir sabahaO çocuk düşü bir kez dahaBaşlasın diye yeniden