Ataol Behramoğlu

Ben Mi? Evet...

ben mi? evet...bir gün çıkıp gideceğim kapıları, evleri, dergileri, hüzünler bırakarak...bir çiçek merhaba diyecek...hoşgeldin diyecek dağ...orman gülümseyecek...anımsayışların, bekleyişlerin, ümitlerin ya da ümitsizliklerinhırsların, yarışların, tasaların kalktığı yerdetam anlatının, salt anlatının kaldığı yerde başlayacak şiir...hiç kimseye seslenmeyen, kendi kendine yeten sadece...kendi mantığı; kendi güzelliği içinde tutarlı...ama halkın yaşantısı girecektir oraya, çünkü yaşayan büyükbir şeydir halk...deniz ve ufuk girecek, karınca yuvaları, gökyüzü, kozalaklarve kopuk ve artık hasetsiz bir aşk...yani sevişmek denizle, koşulsuz, önyargısız, hesapsız...yani uzanmak ve düşünmek binlerce yıl..doğan, ölen ve yaşayan şeyleri...doğumu, ölümü ve yaşamayıyani dingin ve büyük olan herşeyi anlatmak...ben mi?evet. çıkıp gideceğim bir gün...tasasız, gözyaşsız, geride birşey bırakmadan ve birşey beklemedenilerde...sadece yağmur sularından pırıl pırıl bir yürekartık kendi kendinin anlamı ve nedeni olan bir yürekle...

(1975)