Annem Yok Artık

Annem yok artık.Beni düşünen kalbi yok.Bitti.Umutsuz olmak istemiyorum.Umutsuzlugun bir çıkar yol olmadıgını biliyorum.Annem yok artık,yeryüzü çok gördü onu,Kalabalığın arasında kuş gibi çırpınan varlığınıÇok gördüDalgın yüregini çok gördüBizim için çarpan,kaygılarla dolu yüreğini.Annem yok artık.Bu kesin.Gelinecek bir yere gitmedi.İşte geldim çocuklar demeyecekNasılsın yavrum demeyecekSobanın yanında oturup uzatmayacak yorgun ayaklarını,Sabah kahvaltılarının masası olmayacak artık,Yine gel demeyecek,Çıkarken ben kapıdan,çıkıp karanlığa karışırkenYeni bir dönemi başladı ömrümün,Annemin olmadığı dönemi,Onu yüregimin üstüne nasıl bastırmakİstediğimi bilemeyecek artık.Gençlik dönemleri birşey anlatmıyor bana,Aklımda hep son dönemlerinin annemiHayatım sürüp gidecek,annem olmadan,Çocuklarım oldugunda onlara annemi anlatabileceğimSadece.Fotoğraflarına bakacaklar,Ufarak,biraz mahsunca bir kadınKüçücük tozlu pabuçlarıyla merdivenleri tırmanıpKapımı açıp girmeyecekYüreği dopdolu,trafikten insanlardan şaşkın,Kocasına sıgınan biraz bütün fotograflarındaHayatım rüzgar gibi akıp geçiyor,Ugultulu bir rüzgar gibi akıp geçiyor hayatım...