Rızali-vefat Eden Oğluna Yazığı Şiir

Gönül halkasına rahm-ı mâdereUzattı elini taktı RızaliZemin simâsına basınca kademBaktıkça gül gibi koktu Rızali

Sürûr vadeleşti kerubân gibiDerde siper idi mihribân gibiEski derdim şehr-i Bedahşân gibiVücût iklimini yaktı Rızali

Var idi arzusu ahvâl dehrindeGâh yelken açardı esrâr bahrindeTîğ-i müjgânını sinem şehrindeOkladı ok gibi çaktı Rızali

Edâlı envârdan gülistân bâğdanTerk-i vatan etti bülbülden zâğdanSevdiğim maşûktan nusret-i cândanNeye haris olup bıktı Rızali

Ne hekimem fehm edeyim özünüEcel maksûduna dikti gözünüGûş yatırdım anlamadım sözünüBir kısa yüzüme baktı Rızali

Yâr yârimi yâra layık eylediDer Sümmânî devrân netti neylediDurma baba ağlasana söylediÂhır demdir elden çıktı Rızali