Hz. İsmail Destanı

Güvenme Dünya'da malım var deyuHulusun bir eyle rabbi rahmanaBurcu sedarette elim var deyuKabartıp nefsini olma beyvana.

Kabartma nefsini gel bu kemaliKemal sahibinden hıfz eyle haliNec oldu Dünya’da Karun’un malıDağıldı her biri gitti bir yana.

Dağılan devleti dermek istersinHavayı hevese ermek istersinDünya’nın aslını görmek istersinKaftan kafa giden bak Süleyman’a.

Ona ki kalmadı taht-ı sedaretBu Dünya’ya gelen gider akıbetHakk Halil’e verdi dünyalık devletDiledi Mevla’dan evlat ihsana.

Bir evlat ver dedi Hazreti YezdanBu alemde olsun gönlüm ŞadumanOnu senin yolan eyliyim kurbanBir evlat ver yaradanım tek bana.

Tecelli göründü, dileğin dileEsrarı ahvalin alemler bileHakk kabul eyledi kaldı hamileAnda zuhur etti nur-i nişana.

Rahmine düşüben bir nişan olduİbrahim Halil’i şaduman olduDokuz ay dokuz gün çün tamam olduNihandan evladı geldi cihana.

Cihana geliben gördü ecdadınDiledi mevladan verdi muradınHazreti İsmail koydular adınBak sırrı sadıktan olan merdana.

Pâki zatın her bir işe aşinaKerem tacı konmuş idi başınaO zat erdi üç beş altı yaşınaUnuttu kurbanı geldi rüyana.

Rüyasına geldi bu gani midirAcaba gösteren Sübhanı mıdırBilmenem şeytani, rahmani midirDeyip daldı ol gafleti pünhana.

Pünhana dalıban eyledi inanBir dahi gösterdi Hazreti YezdanSevgili oğlunu etsene kurbanYa niçin vaadinden çıktın bir yana.

Emir ferman senin cenab-ı KudretSana feda olsun oğul, mal, devletYolan kurban edim hesapsız servetBağışla oğlumu yaradan bana.

Emroldu vaadine olsana gayilMuhabbet babında kim olmaz mayilHer devletten sevgilidir İsmailBoş yerine malın koyma ziyana.

Emir ferman senin hazreti KudretSana kurban olsun oğul, mal, devlet,Varıp annesinden alayım ruhsatİsmail’i getirelim kurbana.

Varıp annesinden çün aldı ruhsatBezetip oğlumu vereyim ziynetSana teslim edim Hakk’a emanetGötür getir yine teslim et bana.

Böyle karar kılıp diktiler nişanİbrahim Halili oldu ŞadumanÇünkü emreylemiş Hazreti YezdanBaba oğul düştü yola, revana.

Bunlar revan oldu esrari pinhanGör ne dilemişti Hazreti yezdanİğva için geldi ol melun şeytanHacer’in gönlünü sala hicrana.

Hacer eder senin kıldığın şerdirOğlumun terleri misk-i amberdirBabası mevlaya hak peygamberdirNe derse eylesin çıkmam divana.

Melül mahsun oldu iğvaya nayilAlemi aldatmak feline mayilDedi geriye dön gitme İsmailGeride validen düştü şivana.

Anan ağlar adûların güldürürBilmeyene senin derdin bildirirPederin götürüp seni öldürürYazık değil midir sen gibi cana.

İsmail diyer ki ey hile başıDökerim gözümden kan ile yaşıDarılıban attı bir fiske taşıKör etti şeytanı bak şu sultana.

Kör etti şeytanı döndü sağınaErdi erenlerin pir otağınaUlaşmadan ol Arafat dağınaDedi baba azmin gider ne yana.

Dedi oğul duyup etme merağıVeçhin izhar eder herbir nevrağıSana kıyıp çalacağım bıçağıBezetip dağları al kızıl kana.

İsmail der cahil irfan olur muCahille sohbetten pünhan olur muAta evladına düşman olur muGel öldürme baba yazıktır bana.

İbrahim der nedem, bu emri kudretTa ezelden seni kılmışım niyetHakk’a kurban ettim hesapsız devletKurban için seni gösterdi bana.

Dedi baba yeni düzdüm erkânımKudret’in yoluna fedadır canımBu hususta aksın al kızıl kanımDedim belki düştüm başka isyana.

Evvel bu sohbetin bileydim babaTevhid ile kalbim sileydim babaAnamdan helallik alaydım babaHasret ile kalmayaydım figana.

Anam benim için durup ağlasınAh ediben ciğerciğin dağlasınAta gelip kollarımı bağlasınCan tatlıdır zahmet veririm sana.

Atası ol demde kolun bağladıİsmail altında yattı inlediSemada melekler seyran eylediDedi aç kollarım dönem divana.

Açtı kollarını çün verdi ruhsatRazıyam neyise bu emri kudretBıçağın bileyle al kolan kuvvetSana zahmet beni salma isyana.

Yanma baba yanma hasret közümeBir haf-i rabbanı düştü özümeCiğer acısıdır, bakma yüzümeKesemezsen asilik var gufrana.

İbrahim der sensin sinemin bağıİsmail der baba etme merağıHakk aşkına ol dem çaldı bıçağıKesmedi zerrece ve bir nişana.

İsmail der baba etme efkârıNiçin kaçtı senin kolların feriÇünkü emreylemiş cenabı bariEsirgeme kurban eyle Sübhan’a.

İbrahim duyuben bölendi yaşaCiğeri hun olup döndü ataşaDarılıban vurdu bıçağı taşaBıçak taşı bölüp geçti o yana.

Bıçak bu ahvali eyledi beyanAnda nutuk verdi hazreti yezdan,Bıçak der İbrahim ne kıldın isyanZar bile çalarsın hacer-ül şana.

İbrahim der ben de kıldım ülfetiEmir tutmayanlar olurlar katıEmrettim kesmedin yumuşak etiNiçin taşı bölüp geçtin o yana.

Bıçak der, gözüm yok devlete varaHak emrinden zerre çıkmam kenaraMünkirler ki seni attılar naraYa niçin yanmadın çıktın cihana.

İbrahim der haktan yetişti ihsanYakma diye emreyledi ol YezdanAteş bana oldu güli gülistanZannettim ki döndüm bağ-ı rıdvana.

Bıçak der, lütfundan kalmanam cüdaGerek hak emrini eyleyem edaKesme deyu Hakk’tan yetişti nidaNiçin kesip asi olum gufrana.

Emir tutmayanın çok olur suçuTanımaz alemde bir ile üçüHakk emriyle Cebrail getirdi koçuAllahu Ekber diye diye divana.

Okuyup alimler yol bulmasaydıCilveyi muhabbet dem bulmasaydıKoç gelip ol dem kurban olmasaydıLazım idi insandaki sübyana.

Destanı dinleyen baksın eş’araAklı kadim olan düşer mi zaraHer bir deva Hakk’tan sen bir biçareAh eyle dildare şah-ı hünkara.

Sümmani bir destan kıldın yadigarBu destanın ihvanlara bergüzarO koçun derisi kime aşikarKimler derdi kimler saldı pünhana.

İman-ı çar-ı yarı bab-ı HaydaraSümmani şuara ah yüzü karaCümlemizin günahını bağışlaMevlam bakma bizlerdeki noksana.