İtmeseydi ism-i sultânı eger der-ber-nişân

İtmeseydi ism-i sultânı eger der-ber-nişânSadr-ı yarlıg-ı belîgi eylemezdi yer nişân

Olmasaydı hükm-i şâhî bir şeh-i kişver-küşâyBaşına tâc olmaz idi zer-nigâr efser-nişân

Tâbi’ ü fermân-berîdür halk-ı ‘âlem hikmetünYiridür mühr-i Süleymâna disem benzer nişân

Heft kişver şâh-râh-ı taht-gâh-ı hükmineYidi tûde hâke benzer ki kona yer yer nişân

Üç ‘alemdür üç elif olsun muzaffer dâ’imâDer-pençe satrdan saf saf ‘asker nişân

Almaga bir kişveri bir halka-i tevkî’ besNev-’arûsa nitekim hâtem olur ekser nişân

Hükm-i şâhi bir zemîni ak kemhâdur dü-rengVâkı’ olmışdur kenârunda anun Ülker nişân

Dâire çekmiş ki ins ü cinni teshîr eyleyeEyleyüp dilde Süleymân nâmını ezber nişân

Genc-i emr-i şâhiyi hıfza tılısm-ı hükm ileEjder-i bî-cândur itmiş kuyrugın çenber nişân

Yâ meger tâk-ı felekdür devre-i tevkî’-ı şâhRîkler üstinde olmış câ-be-câ ahter nişân

Yâ meger bir nev-civân-ı nagz-ı hatdur hâl dârZer varakla eylemiş ebrûsına zîver nişân

Pîç pîç ü çîn çîn ü halka halka ham-be-hamPür-kirişme ‘işve-ger bir kâküle benzer nişân

Kadr ile bir şem’-i kâfûr berâtıdur hükümŞu’le-i ‘âlem-fürûzıdur yanar par par nişân

Peykdür yâ emr-i şâhî ‘âleme iblâg içünVar tugrâdan miyân-bendinde hançer zer-nişân

Kendüyi çeker çevirür hükm-i şâha cest olurİki üç yirden miyânına kemer baglar nişân

Bir kalenderdür elif tâc ile seyr eyler berâtSan kemer-bendinde tugrâ bir kedû-yı zer-nişân

Turfetü’l-’ayn içre olur küngür-i ‘arş-âşiyânÇün kanat büküp idüp pervâz aça şehper nişân

Kalb-i sahtın mûm ider gâhî niçe sengîn dilünGâh olur kim sikkesini mermere kazar nişân

Gâh olur nâr-ı celâle vâdî-i Eymen olurGâh olur nûr-ı cemâle manzar u mazhar nişân

Gâh dûdı cânda işler cân bagışlar ki dahıGâh sûr u gâh mâtemde olur micmer nişân

Geh kaşıkla aş virüp sapıyla geh göz çıkarurFeyz-i nef’ü zarr ider hem bahş-ı hayr u şer nişân

Gâh olur kim bir bege ma’zûl börkin giydirürGâh olur bir bendenün başına tâc-ı zer nişân

‘Âleme kef-i kifâyet şânın açup gösterürKabza-i hükmümdedür ‘âlem dimek ister nişân

Hûb-ı mâder-zâde çekmez minnet-i meşşâtayıLâciverd ü hall ile ârâyişi n’eyler nişân

Ârzû-yı dest-bûsunla gezüp elden eleDer-be-der oldı cihân içre niçe yıllar nişân

Mîr-i mîrân Hüsrev-i devrân güzîn-i serv-revânHâk-i pâyünden gözine tutiyâ ister nişân

Matla’-ı mihr-i ma’ârif menba’-ı nehr-i kemâlDest-bûsunla senün ‘unvân kesb eyler nişân

Turre-i tevkî’ ile Hazret-i Fârûk-veşZülfekâr hâmesi ile Haydar-ı saf-der-nişân

Sâye-i destinden ayru kara-pûş olup midâdHâmenün kanı kurur düşer be-gâyet ter nişân

Hidmet idüp tîr-i bahtuna kazâ ile kaderCem külâhın Erdevan tâcın diküp eyler nişân

Nâm-ı pâkün itmiş idi hüsrevâ hırz-ı lisânBöyle itmezdi musahhar dehri ser-tâ-ser nişân

Benzemez her mîr-i mîrân sana kadr u câhdaNitekim tevkî’-i sultânî olımaz her nişân

Göz göz itmiş sînesini zahm-ı tîr-i intizârBunca gözle kapuna yüz sürmege gözler nişân

Ol gubârı hükm-i kadrine ide rîk-i nişânBulsa tugrâyı itün izin kapuna ger nişân

Seyf-i kâtı’dur ki emrün varsa hükmi kat’ iderYazılı üstünde bir şemse zer-ender-zer nişân

Hükm-i ‘adlün şöyle münkâd itdi halkı şer’e kimKâdılar ihzâr-ı hasma virmez oldular nişân

Kâr-fermâ-yı cihân fermân-revâ-yı dehr ikenZîr-i destünde senün mahkûm u fermân-ber nişân

Bir avuç toprak dahı virsen öper başına korKeçgül alup destine cûdundan eyler cer nişân

Zülfine salup girih çîn eylemiş ebrûlarınTâli’üm gibi bana kîn eylemiş benzer nişân

İki çâk idüp yakasını koyar başına hâkDâde gelmiş işigüne ‘Âşıka benzer nişân

Cism-i rîk-âlûdı pür-dâg ü elif gören sanurMeşk içün yazmış debîr-i ‘ışk ser-tâ-ser nişân

Sahn-ı dilde nâvek-i bîdâdı bilinsün diyüHûn-ı dille üstine nâmın yazar dil-ber nişân

‘Âşıka çünki nişân u da’vaya ma’nâ gerekBu kasîde ‘Âşıkun da’vâsına yeter nişân

‘Aşıkı bir ad içün kul idinüp iden çeragAd içün komış cihânda çünki her server nişân

Kutlu güni togışından bellü dirler serverâŞi’rimün a’lâlugına matla’um yeter nişân

Gayrı ‘irfânuma eş’âr ile istidlâl kılHer metâ’un eylügine çün olur Ülker nişân

Sîne-i vîranda genc-i ihtisâsun defn idüpDâg-ı ihlâsunla ana eyledüm yer yer nişân

Behre-mend iken karâbetden kapun olmaz nasîbHırsı hırmâne olur dimişler ulular nîşân

Kâyinâtı ser-te-ser nâm u nişânun ide pürGeh el üzre gâh başda eyledükce yer nişân