Fünûn-ı ‘Işk İle Dil Oldı Zû-fünûn-ı Cünûn

Fünûn-ı ‘ışk ile dil oldı zû-fünûn-ı cünûnTabîb n’ola cünûn dirse el-cünûn-ı fünûn

Sirişk ü âh beni mîr-i ‘âşıkân itdiSipihr-i bukelamûn geçdi reng-i gûnâ-gûn

Denî vü siflenün üstine böyle dönmezdiGönül bir gerdiş-i gerdûn olmasa ger dûn

Tılısm-ı şi’r açılup genc-i ‘ışk olalı ‘ayânUtandı yirlere geçdi defîne-i Kârûn

Akıtdı penbe-i dâg ile eşkin agzına suEcel çü ‘Âşık’ı künc-i belâda gördi zebûn