Sığıntı Kuşu

akşamhüznümün soluk aynasıvurdukça yüreğime kanım oynaşırderinleşir acısı parmakuçlarımınkırmızı bir ölümü görmüş gibikanarım.

yoruldumdeğiştirmekten kanını yüreğiminhergün yeniden başlayançığırtkan bir şarkıyı söylemektenhergünyeni bir şarkı bestelemekten

ben hüznünben gölgemin kiracısıyeni bir ev değiştirmekten

hergüngövdemle büyüyen hüznümlekimselerden habersiz eskiyen yüreğimindinlemiyorlardinlemiyorlar şarkısını oy

sustukça çoğalıyor tekliğimah benim sıska yüreğimah benim kimselere söz geçiremez yüreğimah benimneyim kaldı elimdeah benimüreyemiyorum kendime

böyle niye benibiraz yankı biraz karıncaykenşimdi eski bir enosis düşlerimkendimi koparıyorum kendimdenyetişemiyorum.

tekliğimyorgun ve kanadı kırık kuşturhüznün yapraklarında gölgelendiğikim koparır dalındanağzı açık bir gülükırmızı bir ölümü görmüş gibikanarım

yoruldumdeğiştirmekten kanını yüreğiminne zaman bitecekbu hüzün.(Soyut, Ocak 1968)