Yazık

bu şehir beni anlayamaz, yasaksa yasakateş söndü! döndü suları çağıran sesingeri döndümasum bir öpüşü, umulmaz düştü, yasaksa yasakateş söndü! şiddet boşlukları doldururbarbarlar geri döndü.kötüyüm. ne mutlu kan yakışır banakasketini tarlada unutan bir köylü gibisızarım en kirli yerinden zamanaateş söndü! kollarında acı çekmek ölümümdüpisim. kara bir sokak kedisiyim bu şehrin kıyısındaalnında jilet yarası taşıyan sevgilim, nemli tanrıçamher gece taparım o umulmaz yanınao adsız şehre; ışıksız geleceğeateş söndü! kılıcım usulca girdi kınınaprensesim, tiz sesim, pis güneşimyazık yine döndük kendimizeyazıkyine döndük kendimize