Katil Bulunana Dek Her Ceset Masumdur

solmuş bir çiçek kadar erdemlisin sevişirkenkırılgan ve biraz hafifbir tüy süzülüyor gözlerinin önündenzirveye düşer gibi ölüyorsun anidenaniden paslı bir maymuncukla açılıyoryüz yıllık kapıntastamam uyuyor deliğe aynaçünkü yüzün yansıyor ıskalanmış aşklarakatili bulunana dek her ceset masumdurherkes geç kaldığı kadar aittir hayatakolay ölümler yavaşlatır zamanıağır ağır soyunursun, göğüslerin uzaklardan bir anıkanamalı bir ilkbahar sabahı, çarpıkbir hüzünle istasyona yanaşanbuharlı bir kara tren bacaklarının arasınemli, hep buharlı, isli ve suskunkanattığı yerden başlar onarılmayaburuşturup atar geçtiği raylarıkatili bulunana dek her ceset masumdurmorardıkça güzelleşir, koktukça çürütür aşkıkara bir tren kadar seviyorum,buruşmuş raylar kadarboğazını parçalayan itinalı bıçağı