Herşey: Oda Kırbaç Ayna’dan

EK III: DÜŞLER

ölüler sessizce çekip gitmeli hayatımızdanbıktım kendimi yaralıbir geyik gibi sırtımda taşımaktananı defterlerinin arasında kurutulmaktanaslında hiç yaşanmamış olduğunu sandığımo eşsiz yazdan

ölüler sessizce çekip gitmeli hayatımızdano düşü gördüğümü sana söylememiş miydim? o kadar mıaldattım kendimi sana bunca yakınken.bunca yalanken ya-şadığımız tek kişilik oda.odalar. onlar. en yalın gerçeğimiz. ken.bunca,hayatı aynı anda nasıl yaşadık hâlâbir anlam veremiyorum kendi yalanlarımao düşü gördüğümü sana söylemiştim, emin değilim. simsi-yah bir odadaydık ikimiz diğeri yoktu. diğeri yoktu bizikendimizle avutacak.

yetmedi çırılçıplak soyunduğumuz. daha daçıplak olmalıydın çünkü dahası vardı çıplaklığınınderini soydum incecik. gittikçe daha şeffaf oluyordun kork-muyordum bundan. kıpkırmızı titreşiyordu elimin altındaetin. göğüslerinin içi sapsarı yağ tanecikleriydi. incecik, be-yaz, parlak sinirlerle doluydu her yanıonları öylesine içten emdimsimsiyah bir odadaydık, artık eminim. o düşü gördüğümüsana söyledimsana başka şeyler de söyledim, artık önemi yok onların.bunca yıl kendi yalanlarımlaben ne mutlu yaşadım.

ölüler çekip gitmeli hayatımızdançünkü bir tek sen kaldın inandığım.

hatırlar mısın seni görmüştüm düşümde. bir kır kahvesindeoturuyordun sarı tüyler vardı bacaklarında. göğüslerin çıp-laktıgarson mağrur bir söğüt dalı gibi uzanmıştı yanına. elindepembe kapaklı bir kitap vardı. seni okuyorum, demiştin.nasıl bir kitaptı, ne zaman yazmıştım, bilmiyorum. pembekapaklı bir kitaptı yalnızca46.sayfayı açtın. daha dünmüş gibi hatırlıyorumdaha ölmemişsin gibi,sımsıcakmış gibiavuçlarının içi,annem annem üstümdekihırkayı daha örmemiş gibi hatırlıyorum46.sayfayı açtın.

kırmızı bir rujla altını çizmişsin bir dizenin,düş işte.kırmızı bir rujun varmış gibiydi zatendudaklarınbu dizeyi ancak bir kadın yazdırabilir insanadiyen sesin hâlâ kulaklarımdaoysa bir tek kadın bile tanımadım ben hayatımdao dizeyi yazdıran zambak kokuluküçük bir kızdır olsa olsahâlâ pişmanım bu gerçeğihiçbir zaman söyleyemedim sana