Solarken

karaya çekilmiş, çürümeye terk edilmişyaşlı bir gemi iskeleti gibi direniyorum zamanaşimdi kimsenin hatırlamadığıalelade bir törenle sudan çıkarıldımüstelik hemen kıyısına oturtuldu gövdem suyunkederli şarkılar düz onları söyleyeceğimacıdır insanın yanıbaşındakine özlemiölüme alışmak kolay seni öldü bilmelidalga sesleri yalan, deniz fenerleri yalançıkıp gidesim yok, gökte ağaç izleriyüzmeye bir uzuv bırakmamış kimseler bunasanki bir adım daha atsam ağlamayı bırakacağımuzun denizler aşasım var boğazlardan geçesim varelimin uzanmadığı dallara konan kuşlara selam ederimölüme kavuşmak kolay, seni öldü bilmeliseni öldü bilmeli, şükredecek haldeyim