Bir Defa Kalbinden Vuruldu Mu Başa Dönem ...

her birimiz sevmenin kıyısından dönüyoruz sevgilimbir şeylerin diplerinde cesedimiz bulunmadıseni aldırmak istiyorum sinemin tesellisindengerçekliğin soyunu kafanda kırarakallahların dünyasında bir yıldız tecellisindenölemiyor olmanın imdadı var kursağımdasinemiz geç kalışın boşluğunu dövüyoröyle ki aramızdasessizlik bile bir halta yaramıyorbir yandan sevmek vazgeçilir şey değilnoterler mürekkeple boğmuşlar kendilerinikalkmış bütün imzaların hükmü kağıt dağındaşarabımız fesholacak anıların bağındasade çocukların anlaştığı dilde keder durmazbirileri sürekli yalan söylüyor mutluluk hakkında

günleri unutzamana birtakım semavi sözcüklerle kurulmalıyımçabucak kaybolan bir anı eskiyen bir fotoğrafa dönüşsün diyegözlerimi ruhundan aşağılara sarkıtmalıyımgüneş ra ile doğuran mısıray nil’in sularına karışmış bir iç denizbulutlar grek tanrıların ziynetiyıldızlar her bir yöne dağılmış hayatımızama öyle tutuğum ki bilmem geceyi sana nasıl anlatmalıyımsürekli yetişen geceyitutuşan bir ormandan ateş alıyorcasına delisanki hiç durmadan kanayan bir ağzışifayla kavuşturan fatma ana’nın eli

daha hiçbir şey yokken ortalıktadünyanın binbir türlü haliyiz başka neyiz? !usta işi bir örtüyle alınıyor gözümüzdenmerhametten olağan ihanetten ariyizya da hiçbir şey olmamışçasına ölerekuyanılacak yerde uyumaya devamsak eğeryalnızlığımızı put belleyerekkalbimizi ateşle de besleyebilirizama çıkamayız işte girdiğimiz kuyudançünkü artık tanıdım bir daha unutamambir defa kalbinden vuruldu mu başa dönemiyor insan!

burada durduğumuz kadar karşılıklı biz bizeçok şükür yağmurtek başına yetiyor mikail’i dost bilmemizeve vazgeçen upuzun uzanıyor toprağının içindesözünü tutan bir intihar mektubu kadar huzurluyaşamak kayıp bir cesedi giyinerek sevgilimdibe çarpmayan bir gövde gibi havada hep asılı