Annem Ağlıyor Anne!

"bil, bul, ol." hacı bayram-ı veli

bütün değişen şeyler arasında seni sevmek kadar sabitimdarın çığılığını duydum ferman yürüdü üstümeboynuna doyamayıp dudaklarımı yaktımateşimi gösterdim "yok bir şeyin! " dedilersana inanmayan gitsin karın yağışına inansıngayrılık namerdinse ayrılık merde düşerneye inanıyorsan onu sürekli sevmendenyarimiz müşterekse derdimiz terde pişer

eksiğin varsa söyle sana bir koli yapıp göndereceğimyoğun bir sonsuzluğu kuşanıyorsun hücrelerimleal varımı doğra yokluğum sende pişsinsana bir seccadeyle kendilerini affettirmeye geliyorlarhenüz onlar varmadan sen kendini affet gitsingel açlığınla otur bu sofra derde tokturisyan damarı olmayanınteslimiyete kalbi yoktur!

kaderin cilvesisin ihtiyaca muhtaç edensin beniitirazım olamaz yarini ver yarlığımaanlaşmasak da olur bu efkar bize kafişuraya yazıyorum avucunun darlığına emeğinin narlığınaher şey büyük bir sofra halinde ilerliyor sevgilimaslanın sofrası da bir, insanın sofrası da...bir aldanmışlığım var onu da sana aldanıyorumsakilerin söndürsün yangınımı karlığına

sabrın atından inen vakte menzil dilenirdinleyene konuşursun dinlersin konuşanıalnı toprağa değen yeryüzünden siliniraffeden affeder de affolan affolmaz mı!