Sığınma Denizi

Gelgitlerle artıyor şiir, öyküsü uzun;Girer yoğun sise, bulut kararmasındaGömüldükçe kuma, tadlanır devekuşlâyınUmursuzun, yüreği siniğin, ciğeri soluksuzunGörgüsü, kılgısı imlemesinde, düş kurmasındaDursa gerek. Sormagılın işte, bağışlayın.Dönebilse; elindesizliği mi zor, hanisiYok bilinci, ya da “ben” kısır döngüsüİlersizi, ilgili yapanda ne saygısıSuya koşut çıvdırak bir taşlâyınArdında çevresi, yanında oylumunca suDenize karışması, denizde birikmesi sonlâyınDayanmaz bir gün, gider akıntıKalır kum. Geçer suyun eleğinden;Yalıtır su taşa, kuma sulâyınDevrisi güne ayarlana kum saatıTırmanmaya geçişi zorlu dağ eteğindenTasası, ürküntüsü beklettik; varsa yokuşlâyınYaşlanması değil, uzaklaşması bizden; söz oluncaTanışlığı kendi kendisiyle, sır yansılamasıKol çatısı, taş yapısı, haylâzlığıÇiziktirin, biriktirin, yineleyin hisâbını buncaKalmasın eski günlerden bir iz; çün:Sığınma denizinden açtım yelkenimi yeni uzaklara