Ora, Avşar Elleri

Çift kanatlı koca bir saray kapısı gibiAçılır zaman;Uçar güvercinler sevinçleVe çiçeklerDikenler, doğanın yeşillikleriYüz bin kokulu gül satılanBir pazaryeri gibi önümüzde genişler.Bilirsiniz, nasıldır toprakYağmurdan sonra;Uzak göklerde gökkuşağı;YazaGirer dünya belki deŞimdi yeniden, umutlaHerkes yaza bakar.Uyku, ağırBir su gibi akar ve çavlanlar yapar;BöğürtlenDikenlidir ve ellerini boyar çocuklarınVe dişlerini;Yüzleri rüzgârla, güneşle gülenKöylüler, siler terini.

Çeşmenin yanındaYüzlerce kuş; aşağıda, derenin içindeBirden süzülen bir atmaca;Mısır tarlasını dolanıp sağaKoyağın en görünmez yerine giden keçiyoluArtık sevdayaKanat germez olur.Çadırlar sökülünce, dumanlar tüter kalırSesler de orda kalır, gülüşler acılar da;Yine deİlkin bir şey görünmezAma canlanır doğa sonraÇadır yerlerinde, otlaklarda, kaya diplerindeAtmaca, avını arar.

Üstüne silahlar boşaltılanSağır kaya, yankılar sesleri yeniden;Cinliceviz, Yokuşunbaşı, DokuzağaçBirden uçanKepir toprak,Ve hayvanlar dünyası:Sincap, kertenkele, karayılan.

Ah ah, işte oradadırSaçları bir masal kirpikleri söylenceBir kadın, kiraz dalları gibi; elleriCeviz kokan veAlnına güneşler vuran ikindileri;Konup göçenAvşarlar içinde.