Dicle

Giderdi yolda toz içindeİnsan mı belli değil çorak toprakta ağaç mı ya daBir düşte yaslı yorgunOlurla olmaz arasında

Yollara dağlaraBir türkü gibi dağılırcaydıSu ırmak akarcaydıGelsin yeniden dağlarıma derce

Sulamıştı birazEllemişti toprağı parça parçaDuyumsamıştı her şeyiBilirle bilmez arasında

Dağın aşkı aşk değilGülün gülü gül değilİpek örücüsü kılıç vurucusuSen sen ol sen değilce

Kent kaçkını sılasız yolcuBilinir ki yeniden yaşanmaz geçmiş söyle onaYorulmuş ayakta durmaktan ağaçUyumaz gibiydi uyurca

Ağzında gül taşıyan bir ejderhaGözleri eski ev pencereleriKapalı açık yarı kapalıAçıkta kapalıca

Toprak vermeyecekti istediğini kalmamıştıBorcu insana yüz bin yıllardırÇoğala çoğala derdi gele gele ağırÇekmez gibiydi çekerce

Yaşı belirsiz yaşlılar gibi duygulu görkemli güleçYürek öksüz sanır kendini bahçe çiçeksiz kuş göksüzEy ölüm ey ölüm ey sonsuz ölümDicle ulu bir sudur savruldu külüm Dicle’ye!