Çobanıl

Ey tarlakuşlarının titreşip durduğu masmavi geniş alan,Güz geldi mi çiylerle ıslanan kırlar,Ey kül renkli ve iyi niyetli gökyüzü!Bulutlarını yola çıkarVe kurşuni bir sessizliğe boğ toprağı.Yine deVe yalnızcaİpinceBir yolda, uzak bir çavlanın sesiyle gürle.

Bir adam soruyor bana: Ata binmeyi unutmadın ya?

Bir dağ doruğu gibiydi, karlıVe çığ salacak,Sonsuz, diri fırtınalarla yüklüTepelerde, otların üstünde ilk karVe sevdiğim şıvgacık fidan, yolun üstünde.Güz yeliyle savrulup duruyorVe toprağaİyiceYaslanıyor, dökülüyor yaprakları, güzle.

Bir adam soruyor bana: Ata binmeyi unutmadın ya?

Kim bilebilir, bir tek ağaç bile olmazsaO eski, sonsuz ormanı? SularOluklardan teknelere dökülse de.AtlarYeni bir koşu tuttursa da.Kim durdurabilir düşleri, ey geceGözlerAçık olsa da?

İşte yanıtım:Ey tarlakuşlarının titreşip durduğu masmavi geniş alan