Bir Gemi Yelken Açtı

Bir gemi yelken açtı hayal iklimlerine,Civarından çığlıkla yorgun martılar kaçtıRüzgâr sürüklenirken derinlerden derine;Hayâl iklimlerine bir gemi yelken açtı.

Beyaz yelkenlerinde ölgün bir kızıllığınTitrek son akisleri dalgalandı belirsiz;Toplanırken göklerde bulutlar yığın yığınHırçın bir fırtınayı düşünüyordu deniz.

Ufuklarda solarken altın şafak gülleriYabancı âlemlerden sâadetler, emeller,İhtiraslar bekliyen kimsesiz gönülleriGizlice sıkıyordu kızgın demirden eller.

En katı yüreklinin bile bu sabah iki,Üç damla yaş kurudu solgun yanaklarında;Açılan yolcuların hepsi hissetmişti kiBugün de erişilmez o diyâra, yarın da...

Mâdem ki o iklime erişmeye imkân yok,Neden böyle vakitsiz enginlere çıkışlar?Bulutlar toplanıyor, ufukta dalgalar çok,Kış geliyor, yelkenler emin bir yerde kışlar!

Yolcular diyorlar ki: -Erişmek ümidi az;Biliriz dalgaların her biri bir mezarlık.Belki de içimizden hiçbiri ayak basmaz,Lakin yolunda ölmek, bu da bir bahtiyarlık!

Ufkun dört duvarına kanadını vurarakRüzgâr sürüklenirken derinlerden derine,Gümüş yelkenlerini yüksekten savurarakBir gemi yelken açtı hayal iklimlerine.