Mızrak Ve Cüret

Ey muştusuyla kanımı çalkalayanUluma!Ey kara dirim, ey seğirten mızrak!Göğün şimdi halkı kışkırtan bir maviliğidirGünlerimiz geniş hüzün akıyorÇığ sesleri geliyor boynumun damarlarındanKelimeler hamle ediyor aklımın namlusundaÖpüşlerim benim hoyrat bir ırmakBir uğultu oluyor,bir infilak.

Kuşların cıvıltısı kanımı köpürtüyorBıçkın ağızlarla kaplanıyor gövdemDaralan berzahında ömrünumutlar, engebeler, kavlı bir şafakve de kınından sıyırdığım kavganın şavkıalnıma çatılıyorİzini sürüyorum elbet yalçın bir gebeliğinYaralarımı azdırıyor çürütülen güneşlerAtlarım eksildikçe dünyaya hıncım budanıyorBir kahramanlığı hep itiyorum dağların zümrüdüne

Yaşamak çünkü inadınaşuracığımda militan, şakrak bir hışırtıçoğalırım çünkü benter kokan başkalığımla her günçoğalırım şehrin balkonlarındanher günHer gün işte ellerim mızrakbomba değil bana her taştan mızrakhayatla kapışan birtövbe vuruşu, bir sevgi istifiBana can verir böyle çapalanan devrimlerKöklerimi ısladıkça daimaellerim gürleşir

Ne şehvet ne de yeisKanımı daha daha çatlatıyor dilsiz topraklarEy büyük neşe, ey güzel yalnızlık!Hangi taşı kaldırsam, altında biliriminançlarım kıpırdanan bir cürettirçarkların çarmıhıyla karşı karşıkamaşan yerlerimde artıkve aşk ve devrim!

(Barbar Senfoni’den)