İan Anderson İçin Prelüd

Bir aşkı şiddetlendirmek olabilir miBir sesi, bir bakışı, bir sarılışıAyaklarımız yerdeyken ama, sudaYa da salda gidiyoruz ırmak ağzınaAğız dediysek o da bir çağrışım, içindeHurma kokusu bir dil taşıyan, gökdilGözlerinin renginde bulutlar gibiDurmadan yer değiştiren, ama yürekBulur ya diğer yüreğin atışını, hızlaKırk yıl, kırk yıl sonra döndüğündeÇocukluğunun kentine, ayak nasılBulursa kendi yolunu, kuru dere yataklarıYasemin kokusuyla bulayıp alnını, aynıRengin peşine takılırsa, keşfedememiştiO an'a kadar onun o olduğunu, güzellemeVarlığını kaldırsın yataktan, sabahSerinliğinde ıslak verandada, çıplakBedenden taşan ısıyı emdirsin taşlara,Tiz ve ince bir anı gibi akıyorsa da yaşamNeden peşinden gideriz adımlarımızınİzlerimizin, bizi önümüzde takip eden?

Önümüzde takip eder adımlarımız biziFlütünün ezgisi gibi ve çaldığında kavallıNe zor, ne zor büyüsünden kurtulmakBir aşkın, bir aşkın, bir aşkı anar gibiPeşpeşe taşlar, dokunuşlar, oynak bir kızınTopuğu kaldırıma basan, tozlu, sevgiliGeceleri göğsümüzde seken, göğüsleriBasma entari altında iki tomur, baharatKüpesi gibi zümrüt gözleri, çıplakBedenimize dikilir, kuru otlar arasında kendiAranışını gerçekleştirir, inşaat tahtası oyunDansederken, kendi parçalarını tutacak çiviyleAnılarını pekiştiren, anıların ve acıların çivisiŞimdi senin ezgin nasıl da iyileştirirYarayı, bazen takılıp ardına imamla rahibinKendi çarmıhını taşıyan bir mesen: EyHalk, siz dilencilerim Koparıp parçalarımıRuhumdan, sadakamı sunuyorum size, işteSizi öldürecek küçük ezgi, minik nota, arsızMotifi tüm bir yaşam bestesinin: Aşk