Nağme-i Dil-haste

K arşımda nûr-ı sâf u sefîdiyle mübtesimTitrerdi Zühre; her taraf âlûde-i sükûn,Deryada bir tefekkür-i mühim, keder-nümûn;Çamlıkta bir nigâh-ı garîbâne mürtesim...

Yalnız, garîk-ı fikr idim; sahilin harâb,Öksüzce sâkitiyyeti a'sârdan müdâmİtha f ederdi ruhuma bin nuhbe-i peyâm,B i n nuhbe-i peyâm ki meşhûn-ı iktirâb..

Âfâk şimdi reng-i remâdıyla büsbütünAğlar gibiydi nekbet-i ömr-i beşer için;Nâgâh uzakta bir keman efgâna başladı;

Geldi udum hayâlime pür-âlem-i tebâh:Birden bütün sirişk-i gamînim boşandı, âhBen ağladım, o nağme-i dil-haste ağladı! ..