Dar Avlu

Şair ölünce dostlarıÇırpılmış ağaç gibi beklediler başındaKeşke bir taşlık olsaydı da şu kendinden yetimiGötürüp üzerine uzatsaydık, dedilerÇünkü sığ göllerden kalmaydı, severdi kara büklerin uğultusunu..

Li Po’ya benzerdi bizim ustamızYeltenmediyse de sarhoşken ırmaktaki ay’ı öpmeyeAy onı öpsün diye çiğ düşmüş yapraklara paylaştırdı yüzünüRessamdı, kara kalem çalışırdı ilkbaharı nedenseNedense çıplak çizerdi insanı, memeler haylaz, göbek sokulganSonunda o da gitti bu pastel bu yağlıboya dünyadan..

Ey yüzü pazar günlerini andıranYalnızdın, çarşılara inmezdin, pazen ve patiskadan sayardın halkıNe ağır bir ikindiydi yaşamak sakladın söylemedin kimseyeBiz de söylemeyiz kimi akşamlar eski bir yeryüzünde uyuya kaldığınıHep bir yenilgiden dönerdin işte yenildin mutlusun muhakkakAğzın lekelenmedi insandan, Tanrı neyi yargılayacak.!