Yüzüm Bir Kentin Anı Defteri

Ben ki ömrübillah at görmemiş bir nalbantHiç bir yere çıkmayanBir sokak hüznü içimde, güpegündüzTemmuz bitti, Ağustos ortasına geldik ne çabukAsfalt yolun dibinde açmışSapı ziftli o gelincikBilmeyecek ne varGün gibi yalnızlıkHangi sokağa girsemSonunda, kendime çıkıyorum geneÜzgün bir kuşla üzülen bir gökyüzü üstümdeAğzımın kenarındaYılların kırgınlığıyla doluÜsküdarca bir gülümsemeGeri verecekmiş gibi eski sevincimi– Günde kim bilir kaç defa –Ha doğdu ha doğacakDiye diye beklediğim güneşKarşılayabilir mi sahiİçimdeki beklentimiBen ki ömrübillah at görmemiş bir nalbantBir ara bir sevdayla az kımıldanır gibi oldu kalbimGidip çarşıdan sulayacak bir çiçek satın aldım o zaman– Ne içindi şimdi hatırlamam –Yüzüm, ilk satırı çoktan unutulmuşBir kentin anı defteriRakı başında – istemem –Anmayın bidaha denizi menizi.