Tatyana'nın Onegin'e Mektubu

Size yazıyorum –daha ne denir?Hem daha ne söyleyebilirim ki?Şu an, biliyorum, elinizdedirHor görüp cezalandırmanız beni.Bu benim mutsuz kaderimdir,Bir damla acıyı koruyarak siz,Elbette beni terketmezsiniz.Susmayı tercih ettim ben önce;İnanın: şu rezil yaşamımdanHaberiniz olmazdı hiçbir zaman,Bir ümide kapılmış olsam bileNadiren, haftada bir sözgelimiBizim köyde görebilseydim sizi,Yalnız sizi duyarak, işiterek,Size bir sözcük söyleyerek veDüşünmek, aynı şeyi düşünmek işteSizinle yeniden görüşünceye dek.Ama derler ki, ürkeğin tekisiniz;Sıkılırsınız ıssız ve köylük yerden,Bizlerse... pek gösterişli değilizGerçi hoşnutuz o yalın halinizden.

Hem niye ziyaret ettiniz bizi?Terkedilmiş köyün ıssızlığındaBen hiçbir zaman tanımazdım sizi,Tanışmış olmazdım orda acıyla.Acemi gönlümün heyecanını da

Zamanla dize getirip (kim bilir?) ,Belki kalbime göre bir dost bulurdum;Onun için sadık bir eş olurdumVe erdemli bir anne, ne denir.

Başkası! .. Hayır, düyada kimim var,Hiç kimseye kalbimi vermezdim ben!O yüksek bir kurulda alınan karar,O göğün dileği: sana aitim ben!Bütün hayatımın güvencesiydiSana bağlı kalışı bir buluşmanın;Biliyorum, Tanrı gönderdi seni,Mezara kadar beni koruyansın...Bana rüyalarımda gelmiştin sen,

Görünmesen de yakındın canıma,Bakışların baygınlık verirdi bana,Bir ses duyulurdu gönlümde sendenÇoktan beri hayır, rüya değildi bu!Sen ancak girdin, tanıdım o an,Kendimi kaybettim, bendim yanan,Düşünerek fısıldadım: ta kendisi!Doğru değil mi? Duymuştum seni:Benimle sessizce konuşmuştun,Fakire elimi uzattığımdaVeya duayla rahatlattığımdaHüznünü bu heyecanlı ruhumun?Ve sen o sırada gözüme değdin,Bu şirin görüntü sen değil miydin,Saydam bir karanlıkta sönüp yanan,Ve usulca başucuma yaslanan?Sen değil miydin sevgiyle, hazlaÜmidin sözünü bana fısıldayan?Kimsin sen, koruyucu bir melek mi,Veya yoldan çıkaran sinsinin biri?Kuşkularımı çöz, ortadan kaldır.Belki de hepsi boşa gidecekAcemi bir gönlün aldanışıdır:Ve bambaşka bir şeye hükmedilecek...Ama ne olursa olsun! Ben yazgımıBak senin ellerine veriyorumKarşında dökerek gözyaşlarımıBeni savun diye yalvarıyorum,düşün bir: Ben burda ne çok yalnızım,Kimse beni anlamak istemiyor,Aklın gücünü yitirmiş demiyor,Ve benim sessizce can vermem lâzım.Seni bekliyorum: Bir tek bakışlaŞu kalbin ümidine canlılık verVeya bu ağır rüyayı kesiver,Heyhat, o hak ettiğim sızlanışla!

Kesiyorum! Tekrar, dehşet vericidir...Utanç ve korkuyla donakalıyorum.Ama onurunuz benim güvencimdir,Ve ona yiğitçe teslim oluyorum...