Bulut

Dinmiş tufanın son bulutu!Bir sen gezinirsin açık mavi gökte.Senindir, kimsesiz, neşesiz gölge.Sevinç dolu günü, bir tek sen üzersin.

Az önce çepeçevrede sarmıştın gökyüzünü,Şimşek de seni sarıverdi dehşetle.Sen ise saçtın gizemli gürlemeni,Ve açgözlü toprağa yağmur içirdin.

Yeter, defol! İşin bitti artık.Toprak tazelendi, tufan da kaçtı buralardan.Ve işte rüzgar da yaprakçıkları okşarken,Kovuyor seni şu huzurlu göklerden.

***Tüm arzularımı yaşadım benHayallerime de soğudum artıkSadece acılarım kaldı içimdeMeyveleri kalbimdeki boşluğun.

Hayın kaderin fırtınaları altındaSoldu güller açan taç yaprağım daYaşıyorum hüzünlü ve yalnızVe gelir mi sonum diye bekliyorum.

İşte böyle, sonbahar soğuklarına yenikFırtınanın kış ıslığı duyuluyor gibiÇıplak dalda tek başınaTitremekte geç kalmış bir yaprak!

Çeviren: Burhan Deniz