Bahçesaray Sarayının Çeşmesine

Aşk fıskiyesi, ölümsüz çeşme!Sana armağan olarak iki gül getirdim.Seviyorum bitimsiz konuşmanıVe şiirsel gözyaşlarını senin.

Çiseyen gümüşsü tozlarınSerin çiğlerle kaplıyor beni:Ak, ak durmaksızın sevinçli pınar!Anlat, anlat bana bildiklerini…

Aşk fıskiyesi, kederli çeşme!Okudum ben de mermerinde seninUzak bir ülkenin övgüsünü;Fakat Mariya’dan söz etmedin…

Ey, solgun yıldızı haremin!Burada mı unutuldun yoksa?Yoksa sadece mutlu düşler miydiMariya ve Zarema*

Ya da sadece imgelemin uykusu muTenha bir alacakaranlıkta resimlediKendi bir anlık sanrılarını,Ruhumun bir anlık idealini?