İskitler

Siz milyonlarsınız. Biz kıyamet kadar,Deneyin savaşmayı bizle!İskitleriz! Serde Asyalılık var,Bu çekik ve bu aç gözlerimizle!

Size yüzyıl, bize saat, ne denir,Boynu bükük köle gibiyiz,Moğol’la Avrupa arasında birBüyük kalkan oluşturduk işte biz!

Yüzyıllar tav verdi ocağınıza,Önünü kesti yıldırımın,Vahşi masal oldu batışı sizeHem Lizbon’un ve hem de Messina’nın!

Yüzyıllarca baktınız Doğu’ya siz,Eritip incilerimizi,Kem sözler edip hedef belledinizO top namlularınız için bizi!

Vakt erişti. Belâ dolanıyor bak,Ha bire çoğalıyor öfke,Gün gelecek, iz bile kalmayacakSizin Pestum’larınızdan, belki de!

Ey, eski dünya! Gebermeden önceHenüz tatlı ezâ çekerken,Oedipus gibi Sfenks’in önünde,Dur, n’olur, aklını kullanarak sen!

Rusya Sfenks’tir. Sevinç, acı duyarakVe simsiyah kanlar içindeSeni seyrediyor, seyrediyor, bak,Büyük bir nefret ve sevgiyle, hem de! ..

Ne var ki, bizim gibi hiçbiriniz,Sıcakkanlı değil, sevmiyor!Dünyada aşkın ne olduğunu sizUnuttunuz, o yakıp mahvediyor!

Biz severiz, soğuk rakamı bile,Tanrısal yeteneğin hasını.Anlarız, sivri Galya aklını veSomurtup duran Alman dehâsını…

Hatırlarız, Paris cehennemi ileVenedik’in serin havalarını,Limon bahçelerinin uzak kokusunu veKöln’ün sisli büyük binalarını.

Severiz teni, onun tadını biz,Ölüm kokusunu bedenin…Suç mu, çatırdarsa iskeletiniz,Altında ağır pençelerimizin?

Alışığız biz, tutarak geminden,Oynayan gayretli atları,Kırmaya kemiklerini hemen,Sindirmeye sert köle avratları…

Gelin bize! Sizi korkunç savaştanBarışçıl kollara alalım!Kılıç kınına girsin, geç kalmadan,Yoldaşlar! Hepimiz kardeş olalım!

Hayır derseniz, ne var yitirecek,Hain de oluruz, o kadar!Yüzyıllar boyunca size lânet edecek,Hasta kalan bir sonraki kuşaklar!

Geniş ormanlara, ıssız yerlere,Hoş Avrupa’ya yönelirizVe döneriz hiç kuşkusuz sizlereİşte bizim Avrupalı suretimiz!

Yürüyün Urallara, hücum emri bu!Temizler, yer açarız, niçin,Makine ve integralin soluduğuMoğol ordularıyla savaş için!

Ama biz, artık kalkan değiliz veSizin için savaşa girmeyiz,Kendi çekik gözlerimiz ileÖlümcül savaşı seyrederiz biz.

Kımıldamayız, kudurgan Hun’unEli ceset cebine girerken,Kenti yaktığı, yılkı soktuğu gün,Ve beyaz kardeş eti pişirirken!

Son kez kendine gel, ey eski dünya!Emek ve barış şölenidir,Son kez kardeş şölende buluşmayaÇağırıyor herkesi bu barbar lir!