Ödünç Cesaretlerle

m.ali altaca'ya, levent sönmez'e, sedat baykal'a

1.gemiden son ayrılan bendim unutarak seyir defteriniunutarak tayfaların denizi kaldıran kavgalarını

bir sayfadan diğerine ödünç cesaretlerle geçerdimbıçağın bir yüzünde cellat, öbür yüzünde kurbandımkaranlığın gözünden düştüm, ışıktaysa hiç yerim olmadıbir tören gibi yaşadım aşkı, ayrılığı bir infaz gibi

yoksa her yağmurdan saçakaltı mutluluğu mu kaldı

2.kıdemli yargıç da inanmıyor sesimin gürleştiğinesözcüklerim savunma mı ikrar mıkonuştukça kararan cübbemden seçilemiyorher celse sarı sırmalarımı sökerek söylüyorumkalbimin tutulacak yanı kalmadı

ne sokakların çok büyük olduğunu hatırlatacak birisi varne de oğlunu bana benzeterek ağlayacak bir ana

3.gemiden son ayrılan bendimbu çürük tekneden payıma 'kahraman kaptan' olmak düştü

işte kara! diye bağırmamak için tek kendimi aldım yanımasoluk bir çizgi oldu gövdemde sevincin sukesimibelki de son bir iz, saçları kısaltan tarihöncesinden

ufuk, köpürmesini unutmuş dalgalarla parçalanıyorsen bağırdıkça azalıyor içimde beyaz bayrak çekme korkusu'her şey vatan için, her şey vatan için''herşeyvataniçin, herşeyvataniçin'

geniş denizlerde parmakizlerin, küçük düştün sularabu güz yağmur yağar, saçların gelecek bahara ıslanır

4.her gün bileklerimi daha fazla yaklaştırıyorum güneşeancak böyle şakalar yatıştırıyor alkışlarla yaralı ruhumu'vatan sana canım feda, vatan sana canım feda''vatansanacanımfeda, vatansanacanımfeda'

aralık 1983, ankara