Yalnızlığın Ayrıkotları

Toprağı nasıl kavrarsa ayrıkotlarıve nasıl çölleştirirse usul usulöylece sarmış seni yanlışlarçürütmüş yüreğindeki öfkenindayanıksız tohumlarınıçorak bir toprağa döndürmüş içini

Zehirli sütleğenler sürülmüş ökseleresinsi bekleyişler gibi yapışkaniğrenç gülücükler serpiştirilmişbelli ki senkonacaksın acemi sekişlerleyalnızlığın bu hayın ökselerine

Ve şimdi uysal bir kedi gibi sokuluyorsungergefini sessizce işleyen gecenin koynunaUsulca okşuyorsun yalnızlığınıusulca ve sessizce yaşamak diyorsun bunaoysa hayataçılmamış bir yumak gibi duruyor ellerinde

Ah yalnız kuşbelli ki sen hiç bilemeyeceksin uçmayı.