Soluk Soluğa II

Büyük aşklar yolculuklarla başlarve serüvenciler düşer bu yollara ancak

Onlar ki dünyanın son umudusoyları tükenen birer çılgındırlar

Ama yaşarlar dünyanın dört bir yanındaÖlümle alay ederler sanki

Nerde beklenirse ordaydılarbir kez bile gecikmediler ömür boyu

Neydi onları ordan orayasavurup duran şey

Onları daima yalnız kılanneydi bu yaşam denilen gürültüde

Her dilden bir adları vardı onlarınama hiçbir ülkenin kimliğini taşımadılar

Sarışındılar belki de esmeryani birçok yüzün bileşkesi

Ne altın arayıcısıydılarne de aylak bir gezgin

Vurulup düşseler de her kuşatmadaserüvencidir onlar ve hiç ölmezler

Ki onlar hep yalnızdır ve her nasılsaBulurlar heder olmanın bir yolunu

Onlar ki bu dünyadakahraman olmaya mahkumdurlar

Sislenen anılar kaldı bize onlardanrenkleri bozulup duran solgun anılar

Nasıl yazmalı ki silinip gitmesinbulutlar gibi çekilmesin gök boşluğuna

Bileği güçlü ve gözüpek avcılar mıydıonları kuşatıp yeryüzü cennetinden atan

Yoksa kendini tüketen hüzünler miydivurulup düştükçe ışığını karartan

O serüvenlerin günlüğü tutulmadıyazılmadı o insanların destan şiiri

Parça parça ettirilseler bir kartala(ki sanırım böyle oldu sonları)

Fışkırır yüreklerindenbaşarısız ihtilallerin yangınları