Sessizliğin Yorgun Yüzü

Dingin sularındasın acının veServilerin kuşluk serinliğindeUsulca okşanan esmer güzYapraklarında oynuyor gizÇeviriyor acının aynasını kendine

Ne kalmışsa sevgiden geriyeneyi bırakmışsa isteyerekPerdelerin kıvrımında örümcek gibigeziniyor şimdiDokuyor sessizliğin güz iklimini

çok uzak ve çok beklenenBir şey var gibiDoluyor akşamlarına birdenBatırıyor canına sivri dişleriniAz değil sessizliğin öğrettiği

Az değil öğrettiği usta sessizliğinÇirkin bir yontu gibi duruyor oradaPelteleşiyor o hayın gülüşGözçukurlarındaDamıtıyor üzüncü akşamlarına

Hüznün kekre cemresi düşünce şiireSızlatıyor yüreğini gündönümleriVe yorgun dönüşler bıkkın serüvenlerdenhiç kaldırmıyor içi artık o hüzünleriBir hırsız gibi dönüyor kente