Savrulan Külleri Ömrümüzün

Bir kızın kocaman gözlerinde gördümbulutların dağlara sessizce çöküşünüÇocuksu susuşları gördüm, kırılan sevinciVe kalbimi puslu yamaçlardaki pusulara saldımçobanlar çoktan inmişlerdi ovayabense yapayalnız bir ağaçtım doruklardaHarelenen sularda bir yanık kokusuve uzun boyunlu bir kızın gülümseyişiIşık zamana bağlı zamansa onunkocaman gözleridir artıkAnladım tarih de yazılmazbir aşkın sayfalarına düşmüyorsa günYalnızdım, yapraklarım dökülmüştü bir birderyalara savrulup çöllere düşmüştüBir duman tütüyor yine hangi kent yandıhangi sokakta vuruldu sevgilimBir demet menekşe bir avuç toprakburkulan bir yürek miyim hepSesimde bir yanma bir kekrelikuzayıp giden bir çöl yalnızlığıGazeteleri okumuyorum başım dönüyorsulanmamış çiçekler gibi kuruyor her şeyher şey bir yolculuğun hüznünü taşıyorgidip de gelmemek üzere bütün yüzlerPuslu yamaçlarda bir çakal gölgesibir dağ suskunluğu yürüyor kentlereyenilen biz miyiz yoksa aşklar mıbir kızın kocaman gözlerinde görüyorumsavrulan küllerini ömrümüzünBu kenti ayrılıklar yıkacak birgün biliyorumÖlümden şikâyeti yok ölüp gidenlerinama bir kızın kocaman gözlerinde yangınlar çıkıyorAcılar dehşetli kinlendiriyor beniKabarıp duruyor içimde, kabarıp duran bir okyanusyurdumu arıyorum batık bir tekne değilimyurdumu arıyorum kızgın küller ortasında