Şahmaran

Sedef, safir ve kör uyku, dündenKalan bir aynaya vuruyor düş gibiVe kâhinin her remil atışında ölümKara değil, karada havada ve sudaAğlayan narım da çatladı çünkü benÇocuklarımı kaybediyorum dağlardaDağlar ki ceylan yurdu, bir gülistanOlsun içindi düşerse yolu Şahmaran'ınVe anılardır diye bilinen ŞahmaranBelleğin derin kuyusundaki uykusunuBir hançerle kesip çıkmalıdır günyüzüneVe bırakarak derisini çöl iklimlerineTozlaşan ve durmadan tozlanan kederSedef, safir ve kör bir uykuya dönerkenÇöl hep çöldür, daima çöl, gri söylenceVe buhurun incelttiği ölümcül bir büyüGülen ayvamı soruyorum ağlayan kızımıNerdesin bunca zaman ey ŞahmaranDağlar ceylan yurdudur, bir gülistanDüş yollara, keder öcünü almalıdır çünkü(Çocuksun Sen)